Bizikidetza lantzen

Itzultzailea ez naizen heinean, ezta hizkuntzetan aditua ere, askotan zalantza ugari sortzen zaizkit zenbait hitz aukeratzeko orduan, eta, bereziki, zenbait hitzen sinonimoak bilatzerakoan. Oraingoan, arazoak izan ditut gaztelerazko «convivencia» eta «coexistencia» izenekin, arrunta baita biak «bizikidetza» bezala izendatzea. Dena dela, bizikidetza terminoa askoz ere zorrotzagoa da; batzuetan gauzaezina dirudien helburua.

More…

Zaintza kaleetara!

Maria del Rio – Alternatiba

Aurreko zutabea “bizitzak erdigunera!” izendatu genuen. Izan ere, greba feministaren lelo horrek bizitzaren sostengurako ezinbestekoak diren lanen aitortza egin zuen. Gaurkoak, aldiz, zaintza duinen aldeko borroka jarri nahi du mahai gainean. Aitortu beharra baitago Euskal Herrian azken urteetan egin diren lan aldarrikapen eta greba esanguratsuenak zaintza sektoreetan izan direla: Bizkaiko egoitzetako langileak, etxez etxeko beharginena, eta egun bizi-bizi dagoen Gipuzkoako nagusien egoitzetako zein eguneko zentroetako langileen mobilizazioak.

More…

Geldiezinak gara

Alba Fatuarte – Alternatiba

Lerrook idatzi orduko, bukatzear dago martxoaren  8ak utzi digu egun historikoa. Baina iaz gertatu bezala, jasotako uztak beste urtebetez borrokatzeko indarrak emango dizkigu. Bilbon, Bizkaian, Euskal Herrian… Emakumeon olatuak kaleak zipriztindu ditu, gure oihuek beldurra hautsi eta aldarrikapen feministek mundua geldiarazi dute.  Ospatzeko eguna beraz, bihar lanera bueltatuko garen arren.

More…

Bizitzak erdigunera!

Zutabe hau argitaratu orduko, greban egongo naiz; Euskal Herriko Mugimendu Feministak Emakumeen Nazioarteko egunean deitutako lanuztearekin bat egingo baitut. Hortaz, gaurkoan ez naiz lantokira joango, zaintzeari utziko diot, amantala balkoian eskegiko dut, ez dut kontsumituko, eta besoko morea zein txapa jarrita mobilizazioetan parte hartuko dut. Gaurko greban parte hartzeko bideak anitzak dira, emakumeok anitzak garelako, eta greba feminista bizitzako esparru guztietan kokatzen delako. Greba egiteko arrazoiak ere askotarikoak dira, baina aurtengo ardatza bizitzak erdigunean kokatzea da, horrek zaintzaren berrantolaketa soziala eskatzen duela.

More…

Prekaritatearen isla politikoa

Maria del Rio – Alternatiba

Lehenengo hauteskunde-kanpaina udaberriko oporretan izango da bete-betean -arabarrek San Prudentzio berezia ospatuko dute-, eta hilabete eskasera hautestontziekin bigarren hitzordua izango dugu. Hortaz, pentsa dezakegu jada hasia den kanpainaurreak luze joko duela. Eztabaida politikoak, ordea, askotan ez ditu alderdien programak ardatz; ohikoa izaten da, esaterako, hausnartzea zein izango den parte-hartze maila, eta zer nolako eragina izango duen azken emaitzetan. Aurtengo egoera bitxiaren ondorioz, gogoeta horrek askorako emango duelakoan nago.

Honen harira, Zubiak Eraikiz plataformak galdera interesgarria plazaratu du: Zergatik Bilboko Abando auzoan biztanleen %82k bozkatzen du eta Otxarkoagan, aldiz, %43k? Arrazoia argia da: bazterketa politikoa. Hau da, auzoen errentak erabakigarriak dira hauteskundeen parte hartzean. Horrela, Abando da parte hartze altuena duena eta, era berean, aberatsena. Ondorioz, esatea dago errenta batzuk, eta bereziki, errentadun hauen interesak, hobeto ordezkatuak daudela erakundeetan. Gainera, Braulio Gomez ikertzaileak aipatu zuen moduan, zenbat eta desberdintasun ekonomiko handiagoa, orduan eta desberdintasun politiko handiagoa izaten da; honetan ere krisiak eragina izan du. Are datu interesgarriago bat: bozkatzeko ohiturarik ez dutenen parte hartzea handitzen denean, aberastasunaren banaketa areagotu egiten da.

Azaldutakoa ez da soilik Bilboko afera, hiri guztietan gertatzen den fenomenoa baizik. Are gehiago, ez da bakarrik hauteskundeetan gertatzen den zerbait, parte hartze politikoa ematen den beste arloetan ere azaltzen da. Zintzoak izateko, ohikoa da gizarte mugimenduetan aniztasun faltaz ohartzea. Egoera kezkagarria da, demokrazia akastun baten adierazlea delako. Ez da bakarrik interes falta; gizartearen zati handi batek bere ahotsak eraginik ez duela ulertzen du. Egoera konpontzeko errezeta magikorik ez dago. Ondorengo hiru hilabeteetan, keinurik ikusiko al dugu?

GARAn argitaratua

Itzalpeko errealitatea

Maria del Rio – Alternatiba

Urtero bezala, etxeko langileen elkarteak (ATH-ELE) sektoreko lan baldintzei buruzko inkesten datuak ezagutarazi ditu. 2018an elkartearen aholkularitza zerbitzua erabili zuten etxeko langileei esker lortu dituzte datuak. Ondorioak aintzat hartzekoak dira, ez soilik 500 langilek baino gehiagok emandakoak direlako, eguneratuak eta fidagarriak diren bakarrak direlako ere. Izan ere, hein handi batean itzalpeko errealitatea da hau.  Egia da etxeko langileen kontratazioa  gure artean nahiko zabalduta dagoela, ez da inondik inora klase aberatsenek soilik erabilitako zerbitzua. Hala ere, ekonomia sektore honen egoeraren inguruan dagoen informazioa oso urria da. Eusko Legebiltzarrak eskaria egin arren, aurten ere Eusko Jaurlaritzaren ikerketaren zain gaude.

Ez gara harrituko ia etxeko langile denak emakumeak direla jakiterakoan, edo jatorri atzerritarra dutenek pisu handiagoa dutela ezagutzean, bereziki barne-lanean dihardutenen artean. Baina, beharbada, ez dugu  hausnartu egun batetik bestera lanik gabe geratzea oso ohikoa dela sektore honetan, eta egoera horretan langabezia-prestazioa izateko eskubiderik ez dutela, bakarrik hilabete bateko kalte-ordaina lan egin duten denbora tartea kontuan hartu gabe. Gainera, legeak ezartzen dituen betekizunak, esaterako, gehienezko ordu kopuruak eta atsedenaldiak ez errespetatzea ohikoena da.

Etxeko langileen egitekoa, etxeko zereginaz gain, zaintza lanak izaten dira, haurrena eta bereziki  menpekotasuna duten adinekoena. Baina, zer gertatuko litzateke etxeko langile denek lan baldintza duinak izango balituzte eta beharrezko kontrolak ezarriko balira? Dudarik gabe, are ageriagoa izango litzatekeela gure gizartean zaintza beharrak konpondu gabeko arazoa direla. Gizarte zerbitzuen funtzionamendu egokia ezartzea ezinbesteko neurria da, baina ezin da bakarra izan. Sistema osoa berraztertu eta berrantolatzeko beharra dago, adibidez, lana eta zaintzak uztartzeko aukerak ezarriz. Bien bitartean, etxeko langileen egoera kaxkarrak baimenduz gabeziak ezkutatzen goaz.

GARAn argitaratua

Unibertsitate hiri… pribatua

Alba Fatuarte – Alternatiba

Publikoa dena, berriz ere, irabazi pribatuaren esku. Oraingoan hezkuntza da aitzakia. Bilbora etorriko diren goi-mailako hezkuntza proiektu pribatuen zerrenda egunez egun luzatzen doa; azkena, Navarrako Unibertsitatea (ez dezagun NUPekin nahastu). Berri txarra benetan Opus Dei Bilbora heltzea, noren eta udal gobernuaren eskutik.

Aburtok “talentuaren irla” izendatu duen Zorrotzaurreko eremuan, fundamentalismo katolikoak lekua izango du, elitismoa eta misoginia zabaltzea helburu duen entitate batek: Txalo bero bat alkate jaunarentzat.

Baina nafar unibertsitate pribatua ez da bakarra. Udal Gobernuaren komunikazio adituek buruari luze eraginez “Unibertsitate Hiria” bataiatu duten egitasmoak, beste hezkuntza proiektu elitista asko barnebiltzen ditu, ia denak Zorrotzaurren kokatuko direnak: IMQ eta Deustuko Unibertsitatearen Medikuntza Fakultatea, Mondragon Unibertsitatearen AsFabrik, DigiPen eskola estatubatuarra, KunstHal Diseinu Eskola, Cambridge Innovation Center, Erresuma Batuko beste bi diseinu eskola, eta batek daki oraindik zenbat sorpresa gelditzen zaizkigun egunkarietako azaletan ikusteke. Izan ere, horrelaxe izan dugu goi mailako ikasketa zentro hauen etorreraren berri: komunikabideen bidez. Gardentasun izpirik gabe eta aurretik inorekin eztabaida publikorik izan gabe, ez udal-taldeekin ezta hezkuntza eragileekin ere, eta are gutxiago Deustuko Erriberako bizilagunekin.  

Eta gaiak merezi du eztabaida, horrelako operazioekin gutxi batzuk etorkizuneko hiri eredua marrazten ari direlako, baina horren ondorioak, alegia, hezkuntza sistemen arteko desorekak, eta hiriaren garapen ekonomiko eta urbanistiko kapitalista basatiaren ondorioak, herritar guztion lepotik ordainduko direlako. 

Askok bere buruari galdetuko diote: Zergatik ari da Udala goi mailako ikastetxeak finantzatzen, ez bada bere eskumena, are gutxiago beren kudeaketa erakunde pribatu baten esku badago? Ez al da hezkuntza alorreko udal eskumena haurreskolak eraikitzea edo eskola publikoetan konponketa lanak egitea? zergatik ez zaio dirutza hori Bilboko eskolek dituzten beharren zerrenda luzea murrizteko erabiltzen? Nola justifikatzen dira diru publikoa esku pribatuetan uzteko operazio hauek?

Udalak berak diru xahuketa hau azaltzeko idazten dituen txostenetan aurki dezakegu erantzuna. Bertan hainbat ardatz estrategiko aipatzen dira, banan-banan: Atzekoz aurrera, bosgarrena “Bilbao gazte” ardatza da eta laugarrena “ezagutzaren hiria”, baina zein da lehena zerrendan? Lehentasuna ez dira gazteak; ezta ezagutza edota jarduera ekonomikoa sustatzea ere; lehengoa Zorrotzaurreko Proiektu Estrategikoa da. Hau da, proiektu sorta hauen helburuak ez du zerikusirik kalitatezko hezkuntza eskaintza bat egitearekin, ezta Bilboko gazteen etorkizuna hobetzearekin. Udal Gobernuaren helburua duela 20 urte diseinatutako Zorrotzaurreko proiektu megalomano hura aurrera ateratzea da. Baina hasiera batean “elkarkidetza publiko-pribatuaren oasia” izango zenaren aztarnarik ez dago eta gaur egun, eragile pribatuek ez dute “talentuaren irlara” etortzeko inongo asmorik, ez bada instituzio publikoek alfonbra gorria eta baliabide publikoak euren eskura jartzen dituztelarik. 

Adibide argi bat KunstHal diseinu eskola pribatuarena da: Udalak Papelera eraikina 20 urtez lagako dio eragile pribatu honi dohainik eta, gainera, 1,2 milioi euroko konponketa lanak ordainduko dizkio eskola bertan zabaldu dezan. Gerora, gazte bilbotar batek bertan ikasteko asmoa badu, 6.000 euroko matrikula ordaindu beharko du gutxienez. Ez al zegoen alternatibarik Papelera eraikinarentzat? Diseinu eskola bat bertan kokatu nahi bada, zergatik ez aztertu Eusko Jaurlaritzarekin eta Euskadiko ID-arte goi mailako diseinu eskolarekin bertan kokatzeko aukerak? are gehiago kontuan izanda Jaurlaritzak bere garaian milioi bat euro inbertitu zuela eraikin honetan, eta diseinu eskola publiko hau prest dagoela Gasteizkoaz gain, Bilbon beste egoitza bat zabaltzeko. 

Hirigintzari dagokionez ere, argi dago Aburtoren gobernuak hezkuntza eragile pribatu hauen zerbitzura jartzen ari dela, interes publikoaren gainetik. Horren adibide argia da IMQ alboan eraikiko den medikuntza unibertsitate pribatuaren proiektuari udaletik ematen ari zaizkion pribilejioak, nahiz eta ondo jakin fabore-tratu horrek arazo juridikoak ekarri ditzakeela, Urretxindorra, Mercadona eta Udalaren arteko auzian gertatu den bezala. Bide batez: Nork ordainduko ditu kudeaketa txar horren ondorioak? Ikusteke dago, baina dirudienez herritarrok gure poltsikotik ordaindu beharko ditugu bere garaian udal honetako kudeatzaileek egindako okerrak.  

Beraz, argi dago non dauden lehentasunak: Zorrotzaurrerako aurreikusi zuten proiektuak aurrera egin behar du, bai ala bai, kosta ala kosta, eta edozein prezio ordaintzeko prest dago Bilboko Udala. Berdin die monokultibo ekonomikoa sustatzea edo gizarte desorekak eratzea. Duela 20 urte oso bestelako baldintza eta testuinguru ekonomiko batean diseinatutako proiektu batekin tematuta daude. Proiektu megalomanoen garaia zen, arkitekto famatuak Bilbora erakartzeko garaia, geroxeago helduko zen sariak irabazteko obsesioa… den dena diru publikoa xahututa noski. Eta hori bera da egun Zorrotzaurrerekin gertatzen ari dena. Gobernuak “aukera espazio” bezala izendatzen du, eta izan liteke, baina galdera da: Aukera horiek norentzat baliatzen ari dira? Herritarrentzat eta guztion interesari begira ez behintzat. 

Eta interes publikoaz ari garela, ezin ahaztu auzi honetan zentrala den hezkuntzaren ardatza. Nik neuk ez nuke planteatuko Unibertsitate publikoa Vs. Pribatuaren arteko dikotomia sinple baten modura. Izan ere, guztiek sortzen dute ezagutza eta talentua, baina ezin dugu inoiz ahaztu unibertsitate publikoa dela sarbidean aukera berdintasuna bermatzen duen bakarra, eta interes orokorra lehenesten duen bakarra. Horregatik instituzioen betebeharra da hezkuntza eragile publikoei lehentasuna  eta babesa ematea. Baina operazio hauek epe luzera kohesio sozialari dagokionez sortuko dituen desorekak saihestezinak izango dira, ez badugu hemen eta orain eztabaida publiko bat zabaltzen “unibertsitate hiri” honen inguruan: Eztabaida hezkuntza eragileekin, baita Bilboko sentsibilitate politiko ezberdinetako taldeekin eta nola ez, Deustuko Erriberako auzokideekin, etorkizuneko Zorrotzaurre hori heldu baino lehen, beraiek direlako gaur egun irla horretan bizi direnak, beharrizan errealak dituztenak, kutsadura, obrak eta uholdeak jasan behar dituztenak, eta instituzioen aldetik erantzun bat behar dutenak.

Bilboko Uriolan argitaratua

Izena duenak izana du

Maria del Rio – Alternatiba

Ia hilabete bat igaro da zutabe honi “Gezurra ari du” izenburua jarri genionetik eta, azken egunetan, bereziki Andaluziako aldaketa politikoaren harira, gezurra goitik behera dabilela esango nuke. Entzundakoen artean, indarkeriak generorik ez duela izan da errepikatuenetarikoa. Ondorioz, besteak beste, Genero Indarkeriaren aurka Osoko Babesa emateko Lege Organikoa indargabetzea proposatu du Voxek. Gaindituta zirudien eztabaida zabaldu da, berriz ere, eta, berarekin batera, terminologiaren borroka hasi.

Emakumeek sexu-genero harremanetan duten menpeko lekuaren ondorioz pairatzen duten indarkeriari hainbat izen eman zaizkio. Eta izendatze horrek ez du asmo teoriko hutsa, asmo politiko garbia baizik. Errealitate bat izendatzea, hein handi batean, errealitate bat sortzea da eta. Indarkeria horri izen bat jartzen diogunean, aldi berean, fenomenoa nola ikusten dugun definitzen ari gara. Hala, termino bakoitzak ñabardura jakin batzuk azpimarratuko ditu, norberarentzat garrantzitsua denaren arabera. Adibidez, “emakumeen aurkako indarkeria”-k indarkeriari aurre egiten dioten pertsonengan jartzen du arreta, kontzeptu deskribatzailea da. “Indarkeria matxista” erabiltzen badugu, ordea, harago goaz eta indarkeriaren arrazoiak nabarmentzen ari gara. Azkenaldian behar baino gehiagotan entzuten ari garen “etxeko indarkeria”, “familia barruko indarkeria” edo “bikote barruko indarkeria” terminoak erabiltzearen benetako helburua indarkeriaren egiturazko izaera ezkutatzea dela ondoriozta dezakegu.

Kontzeptuen anbiguotasun horren ondorio zuzena da indarkeria pairatu duten emakumeen kasuak ezin multzokatzea, izenari begira portaera ezberdinak iruditu ahal zaizkigulako. Finean, modu horretan ukatzen dena da indarkeria horien guztien lotura: egitura eta botere harreman bidegabeak ezartzen dituen sistema bera. Eztabaida faltsu honen atzean mugimendu feministak emandako aurrerapausoak daude; sistemaren erreakzioa baino ez da hau. Eta giza eskubideak negoziatzen ez direla aldarrikatzen dugun bezala, emakumeon eskubideak ere eztabaidaezinak direla ozenki oihukatzen jarraituko dugu.

GARAn argitaratua

Gure ondorengoek ere merezi dutelako, Bolintxu Bizirik!

Alba Fatuarte – Alternatiba

Etorkizuna politikarion ahotan maiz azaltzen den denbora da, eta egunotan, mugimendu ekologistak aukera ederra eskaintzen digu etorkizunaz aritzeko, Bolintxu bizirik mantentzeko aurrera eramaten ari diren lanari esker. Izan ere, Super Sur izenez ezagutzen dugun azpegietura erraldoia zabaltzeak ondorioak izango ditu, askotarikoak eta guzti-guztiak bilbotarren belaunaldi berrien kalterako. Eta ez diogu guk bakarrik, Jose Luis Bilbao, Bizkaiko Ahaldun Nagusi ohiak, harrokeriaz azaldu baitzuen obra honen kostua “guk, gure seme alabek eta, seguruenik, gure ilobek ordainduko” dutela. Tamalez ez zen bakarrik diruaz ari…

PNVren opari ederra bihar-etziko bizkaitarrentzat: 30 urteko hipoteka, lurraldean inoiz eginiko obrarik garestiena ordaintzeko. Badakigu zein den euren erantzuna, gehiegitan entzun dugulako, “garapenak ondorioak dituela; tortillarik ez dagoela arrautzak puskatu gabe”. Baina akaso kostako zaie kasu honetan halakorik esatea, arrautzak apurtu bai, baina inolako tortillarik ez dagoelako. Kotxerik gabeko errepide lotsagarria baita Super Sur; konparazioetarako hain ohikoa duten estatuko hegazkinik gabeko aireportuak edota jenderik gabeko trenak gogora ekartzen dizkiguna.

Arrautzak, oraingoan, Arnotegi eta Pagasarri mendien arteko haran ikusgarri bezain ederra da. Bilbotarron benetako altxorra, askok bihotzean daramatena handik egin dituztelako, txiki txikitatik lehendabiziko ibilaldiak gurasoekin, edota mendi irteerak lagunekin, Pagasarri edo Ganekogortarako bidean, nire auzotik, Santutxutik, asko abiatzen direlako Bolintxutik mendiotara. 

Gure ondorengoek ere merezi dutelako, Bolintxu Bizirik!Bolintxutik ibiltzea atsegin duten ororentzat, halako paisaia etxetik ordu erdira izatea da harro sentitzeko arrazoia, eta ez, Jose Luis Bilbaorentzat bezala, guztion dirua harropuzkeriaz xahutzea: 1.000 milioi euroko kreditua eskatu zuen eta horietatik 700 milioi ordaintzeke ditugu oraindik. Bizkaitarrok 40 milioi ordaintzen ditugu urtero interesetan eta orain beste 200 milioi gehiago xahutu nahi dituzteBaina larria, oso larria, izanik ere, PNVren Diputazioak zamatu digun hipoteka ekonomikoa ez da gure seme-alabek eta ilobek pairatuko duten ondoriorik larriena. Super Sur Ez Plataformako kideek ongi azaltzen duten bezala, errepidea 4 kilometro zabaltzearen ordaina Bilboren azken paradisu naturala hondatzea da. Atzera egiterik izango ez duena zauria, beste zauri bat, egin nahi diote bilbotarron ondare naturalari eta, horren aurrean, Bilboko Udalak bilbotarren alde; gaurko, biharko eta etziko bilbotarren alde, egin behar du.

Obra honen atzean dagoen alderdia eta interes ekonomikoak ikusita eta ezagututa, imajinatu dezakegu zer nolako etorkizuna espero duten bere seme-alabentzat; akaso natura zer den ikas dezatela erakustazoka edo museo moderno eta garesti bat jarriko diete Bilbo erdian, ingelesezko izen itxuroso batekin, noski. Guk oso bestelako etorkizuna nahi dugu, guztion ondorengoentzat, eta guztiz gauzagarria. Etorkizun bat non gaur egun bezala, ehunka bilbotarrek astebururo egiten dutena, Bolintxuz gozatzeko aukera izatea alegia, hemendik 10, 20 zein 50 urte barru ere egin ahalko den. Ez diezaiegun pribilegio hori lapurtu herritarrei inolako etekinik ekarriko ez dien lau kilometroko obra ikaragarri garestia egiteko.

Tamalez, arduragabekeriaz jokatzen ari da Bilboko Udala, alderdiaren eta enpresa eraikitzaileen interesak bilbotarren etorkizunaren eta altxor naturalen gainetik jarriz. Arduragabea eta onartezina baita Bolintxu galarazten uztea, jakinda haran honi Super Surrek egingo dion zauria ez digutela gure ondorengoek barkatuko, etorkizuneko bilbotarrek beren inguruaz harro egoteko arrazoi bat gutxiago izango dutelako.

Mikel Markezek kantatzen duenez, galde diezaiogun gure buruari “non gordetzen ote dugun bihotza” atzo orlegia zen ingurunea “lehor eta garratz” bilakatzen uzteko prest bagaude. Tamalez, hitz zorrotzak baino gehiago beharko ditugu Super Sur, edota euskaraz askoz egokiagoa den Super Zor, gelditzeko. Lehenik borondate politikoa eta bilbotarren interesak defendatzeko kemena;  bigarrenik gure ondare nagusia, ama lurra, babesteko sen ona; eta hirugarrenik, etorkizunean pentsatzeko eskuzabaltasuna.

Bilboko Uriola-n argitaratua

Hizkuntza indigenen urtea

Urteko lehen eguneko berri nagusiak berdintsuak izan ohi dira. Lehenengo jaiotza edo lehendakariaren urte amaierako mezua izaten dira, salbuespenik gabe, errepikatzen diren albisteak. Aurten, aldiz, iragargarriaz gain, kontuan hartzeko gertakizuna izan zen: Bolsonarok Brasilgo presidente kargua hartu zuen. Ez zuen denbora galdu, eta egun horretan bertan, hartutako neurrien artean, indigenen eskubideak mehatxatzen dituen dekretua onartu zuen. Ostera, egun berean, baina 25 urte lehenago, EZLN mundu zabalera atera zen. Behingoz Mexikoko –eta bide batez Amerikako– indigenen errealitatea ezagutarazi zen. Urtea ireki duten bi gertaera horiek lagungarriak dira 2019a kokatzeko, Hizkuntza Indigenen Nazioarteko Urtea.

Indigenen eskubideen urraketez aritzean, lehenengo erreferentziak herri indigenek jasotzen dituzten erasoak edo mehatxuak izaten dira. Gehienetan obra handiei lotuak, bereziki, egitura handien eraikuntza, erauzketa-industria eta baso-industriari. Zer esanik ez, indigenen giza eskubideen defendatzaileen egoera larriaz. Dena den, horiek ez dira urraketa bakarrak, hizkuntza eskubideak ere ez dira behar bezala errespetatzen. Herri Indigenen Eskubideen Adierazpenak eskubide kolektibo gisa babesten ditu, baina ez da nahikoa.

Ukaezina da hizkuntzen garrantzia gure eguneroko bizitzan. Komunikaziorako tresnak dira, dudarik gabe, eta gizarteratzeko eta hezkuntzarako ezinbestekoak. Baina euren balioa ez da horretara mugatzen, beharrezkoak ditugu norbanakoaren identitatea, ohiturak, kultura, historia edo memoria definitzeko, eta zenbait eskubideren aurrebaldintza dira, esaterako, adierazpen askatasunarena. Horregatik da hain lazgarria hizkuntzen desagerraraztea. Prozesu honek erritmo bizian egiten du aurrera, eta hizkuntza indigenak kolpatzen ditu bereziki. Nazio Batuen aurtengo asmo ona altxor kultural horren babesa bultzatzea da. Zehazki, mundua ikusteko modu zehatz baten errespetua eta aitorpena sustatu nahi da. Azken finean, ez al gara existitzeko eta autodeterminazio eskubideez ari?

GARAn argitaratua

Hamar urtez Euskal Herriko ezkerra eraldatzeko lanean

SEDE BILBAO Plaza de la Casilla 6, bajo 48012 Bilbao Tlf. 94.423.72.69

SEDE DONOSTIA Calle Autonomía 15, bajo 20006 Donostia Tlf. 94.326.57.80

SEDE GASTEIZ Calle de Los Herrán 25, bajo 01002 Gasteiz Tlf. 94.577.27.70

X